மண்ணுக்கு ஒரு மறுகடிதம்…

love517

பல மைல்கள் நீ இருந்துபாடும் குயில் ஓசை-என்
காது குளிர்ந்தாலும்,கண்கள் கரையுதம்மா?
ஒரு மரத்துக் கிளையினிலே ஓடி உறவாடி
ஒளிந்து, ஒளிந்து உயிர் காக்க ஊரெல்லாம் குடி மாறி
வெடிஓசை சத்தமும்,வேதனையின் கூக்குரலும்
வயிற்றின் வெறுமையும்,உணர்வு வதையின் உச்சமும்.
வந்து,வந்து போனாலும் உன் அருகில் நான் இருந்து
உயிர் தந்த மண்ணை விட்டு என்னுயிரை காப்பாற்ற
ஏன் பிரிந்தாய் என் உயிரே!!
வேடுவர்கள் பயத்தாலே வெளித்தேசம் பறந்தேனே
வெள்ளை மணல் குளிர் காட்டில் விழுந்தேனே நான் வந்து
இலையெல்லாம் இழந்து மரம் உறங்குகின்ற காலமிது
என்னுயிரை காப்பாற்றி, எடுத்துவந்த கதை சொல்லி
அகதியென எனைஏற்று அடையாளம் குத்துமட்டும்.
உறுதியான இடமில்லை,உண்பதற்கே உழைப்பில்லை
வெறுமையாய் என் இதையம் விம்மித்துடிக்கிறதே
ஊரில் இழந்ததெல்லாம் ஒவ்வொன்றாய் உள்மனதால்
காதுக்குள் வந்து கதறுகின்றாய் கண்மணியே!
அப்பா,அம்மாவை அடித்திளுத்து சென்றதுவும்.
ஆலய கிணறெல்லாம் ஆள்நிரப்பி சுட்டதுவும்.
உடை களட்டி,கண்கட்டி, உருக்குலைய எரித்ததுவும்
ஒன்றாக குவித்து வைத்து எரி குண்டால கொண்றதுவும்.
ஒவ்வொன்றாய் வந்து,வந்து உயிர் எடுத்து போகுதம்மா
வந்து விட்டேன் உயிர்தப்பி என்றாலும் உன் நினைவே
உன் அருகில்! என் மண் அருகில்! உயிர்போடு வாழ்ந்தோமே!
சொர்க்கம் போல் இந் நாடு சுகமொன்றும் இல்லையடி
வெட்கம்தான் இந்நாட்டில் வெளிநாட்டான் வாழ்வெல்லாம்
அவன் நாட்டில் நாம்வந்து அடிமை போல் வாழ்வெதர்க்கு?
உயிர் போகும் வரையும் நாம் உரிமைக்கு குரல் கொடுக்க
வருகிறேன் என்னுயிரே வாழுவோம். எம் மண்ணுக்காய்!

Shortlink:

Posted by on January 22, 2014. Filed under கவிதைகள். You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *